Cotentin (3) Carteret

It matters little how much equipment we use; it matters much that we be masters of all we do use.
Sam Abell

Barneville-Carteret is een badstad aan de westelijke zijde van het schiereiland. Het ontstond door de fusie van de twee gemeenten Barneville en Carteret.

Er is een haven met vuurtoren en in de zomer is het er zeer druk. Van hier kan je ook de boot nemen naar de Kanaaleilanden.

Er staan mooie huizen uit begin vorige eeuw tegen de heuvel : de Corniche.

In de duinen stond een oud kerkje, maar nu vonden we alleen nog wat fundamenten. Een gedeelte van de duinen is afgesloten voor het publiek wegens te gevaarlijk: ik vermoed dat er metalen steunpunten onderzitten om de duinen op zijn plaats te houden.

De foto's zijn met een middenformaatcamera gemaakt (6x4,5, afgedrukt op barietpapier en daarna ingescand).

De restanten van het kerkje

Cotentin (2) Goury

Of course, there will always be those who look only at technique, who ask 'how', while others of a more curious nature will ask 'why'. Personally, I have always preferred inspiration to information.
Man Ray

Goury is een klein dorpje in het noorden van de Cotentin (het hoort bij Auderville).

Het vormt de Kaap van La Hague en is het meest westelijk punt van Cotentin. Hier vind je de haven, de vuurtoren en een reddingsstation met merkwaardig 2 uitgangen zodat de reddingsloepen onmiddellijk twee kanten uitkunnen.

In de weiden grazen koeien die nog het meest weghebben van pandaberen.

Wanneer we hier arriveerden was het al tegen de avond, de zon ging onder tussen wolken achter de vuurtoren, vandaar dat er hieronder drie beelden hiervan te zien zijn. Het zijn zwartwitafdrukken op bariet die dan ingescand zijn.  De opnamen gebeurden met een mediumformaatcamera (formaat 6x4,5).

Cotentin (1)

When that shutter clicks, anything else that can be done afterward is not worth consideration.
Edward Steichen
 

Dit Franse  schiereiland biedt een groot scala aan verrassende landschappen langs 355 km kust, waar stranden, havens en kliffen elkaar afwisselen, met charmante vissersdorpjes en waar het getij het ritme van alledag bepaalt…

We startten op Utah-Beach in het oosten en zo naar Barfleur. Dan Goury in het noorden om langs de westkust af te dalen tot Mont St.-Michel.

De oostkust is nog overwegend duinengebied maar vanaf Barfleur verandert het landschap en doet het met zijn rotskusten meer aan Bretagne denken.

Ik ontdekte op het net de website van een fotograaf die er woont: Bruno Mercier. Hij maakt van de mooie plaatsen in de streek zwartwit-opnamen. We trokken een weekje in de Cotentin rond en maakten er ook enkele opnamen.

De foto's zijn, ere wie ere toekomt, van mijn vrouw.

Saint-Vaast-La Hougue heeft een fotogenieke haven met vuurtoren en  verdedigingswerken.

 Portbail: haven en enkele scheepswrakken die wel in trek zijn bij fotografen.

Goury ligt helemaal bovenaan het schiereiland: de kust is hier al zeer ruw en de vuurtoren fotograferen ligt voor de hand

 Ik had alleen mijn analoog toestel bij me en ben volop de filmen aan het ontwikkelen. Hopelijk spoedig enige afdrukken hier.

High Key

I never have taken a picture I've intended. They're always better or worse.
Diane Arbus

Deze onvertaalbare termen worden gebruikt voor foto's die een dominerende tint licht (high key) of donker (low key) hebben.

Een high key-opname bestaat hoofdzakelijk uit witte en lichtgrijze schakeringen. Het wordt vaak gebruikt bij fotografie van kinderen, naakten, dromerige landschappen…

In de studio hebben we geprobeerd om een model dat volledig in het wit gekleed  voor een witte achtergrond stond, te portretteren.

De bedoeling is zoveel mogelijk helderheid in de opname te krijgen zonder dat er overbelicht wordt. De overbelichte delen bevatten geen details meer en zijn uitgevreten.

Een donkere toets in het geheel zorgt voor wat contrast.

Met enkele fotografen van de fotoclub Iris uit Begijnendijk was het de bedoeling dat we dit eens uitprobeerden. Modellen waren Lore en Jasmien.

Cyanotypie (3)

The challenge for me has first been to see things as they are, whether a portrait, a city street, or a bouncing ball. In a word, I have tried to be objective. 
Berenice Abbott 

Een cyanotypie is altijd een contactafdruk: men is gebonden aan de grootte van het negatief. Natuurlijk kan men met grootformaatcamera's ook grotere negatieven verkrijgen.

Maar men kan ook van digitale opnamen een print maken op transparanten in negatief zwart-wit.

Gisteren probeerde ik een aantal proefstroken om de tijd te meten hoelang ik in de zon moest belichten.

Trapjes vanaf 7 minuten tot 12 minuten: een fiasco. Zelfs tot 32 minuten (en dat zit je wel lang in het zonnetje) en weer niks. Rond 15.30 was de zon al wat minder sterk dus heb ik het maar opgegeven.

Vandaag terug geprobeerd en nu kortere tijden geprobeerd. Het bleek dat 3 minuten beter was, en dat gaf zelfs al een donker resultaat.

De eerste twee zijn opnames in Oradour-sur-Glane: het dorpje in Frankrijk dat door de Duitsers als wraakmaatregel verwoest werd en waar praktisch iedere bewoner vermoord is.

 De foto's hierboven zijn iets groter dan A5-formaat

  

De derde opname is een samengesteld beeld en is na 2.5 minuten belichten duidelijk veel te donker. Dat wordt dan een tweede poging. Deze foto is iets groter dan A4-formaat.

Cyanotypie (2)

No place is boring, if you've had a good night's sleep and have a pocket full of unexposed film.
Robert Adams

Het is altijd wel wachten op het zonnetje, dat is soms wel wat frusterend.

Het eerste probeersel zijn 3 opnamen formaat 6x6 van een pinhole (holga)-camera.

De belichting is 8 minuten en de drie opnamen staan er wat zwak op. Bij het spoelen met water verdwijnen na enkele seconden twee beelden. Het derde blijft heel licht over.

Dan de belichting op 15 minuten genomen voor 6 opnamen (genomen aan het Schulens meer) formaat 6x7.  Nu staan de beelden er prachtig op: alleen het negatief met een nogal zware dekking levert een lichter beeld. We onthouden: liefst geen te contrastrijke negatieven met zware dekking (of langer belichten dan).

Het doet me wel iets om terug in de 19de eeuw te zijn en die blauwe opnamen te zien ontstaan.

Met het cyanotypeprocedé kunnen alleen maar contactafdrukken gemaakt worden: maar ze zijn heerlijk scherp natuurlijk. Een vergroter moet een lamp hebben die krachtige uv-stralen uitzendt. Dan komt het probleem van de lens die voor de vergroting zorgt: deze is van glas en glas houdt de meeste uv-straling tegen. Kwarts zou dan een oplossing kunnen bieden.

Cyanotypie (1)

One should really use the camera as though tomorrow you'd be stricken blind.
Dorothea Lange

Een techniek uit de oude doos om afbeeldingen op papier te maken is de cyanotypie. Het procédé werd in 1842 beschreven door de astronoom Herschel. Hij gebruikte ook de term blauwdruk. Hij maakte er geen gebruik van om fotografische beelden te maken (hij was sterrenkundige en ontdekte meer dan 500 sterrenhopen en nevels), maar gebruikte het om zijn nota's te kopiëren.

Anna Atkins, een biologe, begon vanaf 1843 boeken uit te geven met afbeeldingen van planten. Een cyanotypie wordt gekenmerkt door zijn blauwe kleur.

Hoe gaat dit in zijn werk?

In twee donkere flessen maakt men de voorraadoplossingen die beperkt houdbaar zijn. Bewaar ze in het duister op een koele plaats. In de eerste mengt men 100 ml gedemineraliseerd water met 20g ferri-ammoniumcitraat (de groene variëteit). In de tweede 100 ml water met 8 gram  kaliumferricyanide. Sorry voor de moeilijke namen. Wil men een oplossing maken dan mengt men twee gelijke hoeveelheden van elke fles in een schaaltje.

Als drager kan men aquarelpapier gebruiken of linnen. Onder een gele lamp strijkt men met een borstel het papier in volgens twee richtingen. Het resultaat moet een geelgroene laag geven: is er reeds blauw te zien dan reageert het papier chemisch met de oplossing, of er zijn vingerafdrukken op het papier.

Dan laat men alles in de duisternis drogen (dat gaat nogal vlug). Het papier moet binnen 2 à 3   dagen gebruikt worden want de kracht van de emulsie verdwijnt langzaam.

Het beeld dat gevormd wordt, ontstaat door belichting met UV-licht. De zon zorgt daar voor. Maar men kan ook lampen gebruiken uit een solarium.

Daarvoor plaatst men een negatief op het papier dat ingestreken is met de bovenvermelde oplossing. Daarop komt dat een glasplaat om te zorgen dat alles goed in contact is met elkaar.

Hoelang de belichting duurt, hangt af van de hoeveelheid UV-licht. Men kan proefstroken maken, juist zoals met een gewone vergroter. Hou er rekening mee dat de temperatuur een rol speelt en ook de tijd in de dag (het meest interessant is tussen 10 en 16 uur: dat zijn juist de momenten dat fotograferen met normale toestellen niet zo aan te raden zijn).

Dan worden de afdrukken een vijftal minuten gespoeld onder stromend water. Hierbij wordt veel van het blauw meegespoeld.  Men moet dus langer belichten.

Daarna kan men de afdruk nog baden in water met een beetje zuurstofwater: dit zorgt ervoor dat de blauwe kleur nog heviger wordt.

Het is mogelijk om de afdruk te kleuren,  bijvoorbeeld met thee.

Daarna is het een kwestie van het papier te drogen.

In een volgende bijdrage enkele zelfgemaakte cyanotypieën.

Hier kan je veel info over oude fotografie-technieken vinden en ook de chemische stoffen bestellen: http://www.permadocument.be